Ο Ζήσης Σαρικόπουλος έχει διαγράψει μια μακρά και απαιτητική πορεία στον επαγγελματικό χώρο του μπάσκετ, με παρουσία σε κορυφαίο επίπεδο στην Ελλάδα και εμπειρίες που ξεπερνούν το αγωνιστικό σκέλος. Αγωνίστηκε για περισσότερα από 15 χρόνια ως επαγγελματίας, σε διαφορετικά περιβάλλοντα και ρόλους, αποκτώντας άμεση εικόνα της λειτουργίας του αθλητικού οικοσυστήματος εντός και εκτός παρκέ.
Η σκέψη για τη ζωή μετά το μπάσκετ άρχισε να ωριμάζει πριν ακόμη ολοκληρωθεί η αγωνιστική του καριέρα, οδηγώντας τον να προσεγγίσει τη μετάβαση όχι ως ρήξη αλλά ως συνέχεια. Έχοντας ζήσει τον αθλητισμό ως παίκτης, ως φοιτητής-αθλητής στο NCAA και αργότερα από διοικητική θέση, μιλά σήμερα με καθαρή εικόνα για τη διαχείριση των αθλητών, τα δομικά κενά του συστήματος και το πώς το ελληνικό μπάσκετ μπορεί να αξιοποιήσει καλύτερα το ανθρώπινο δυναμικό του.
SB: Κύριε Σαρικόπουλε, ας πάμε λίγο στο παρελθόν. Ένας εν ενεργεία επαγγελματίας αθλητής, πότε και υπό ποιες συνθήκες αρχίζει να σκέφτεται σοβαρά τη ζωή μετά το μπάσκετ;
Ζήσης Σαρικόπουλος: Στην δική μου περίπτωση αυτό έγινε λόγω των τραυματισμών και των χειρουργείων. Πιο συγκεκριμένα, τον Μάιο του 2020 και στην ηλικία των 30, όταν έκανα το τρίτο και πιο σοβαρό χειρουργείο στο γόνατο μου μπήκα στη διαδικασία να προετοιμάζομαι για τη μετά μπάσκετ εποχή. Ήξερα ότι δεν θα σταματήσω το μπάσκετ άμεσα όμως άρχισα να σκέφτομαι τότε και σιγά σιγά να προετοιμάζω το μετά.
SB: Υπήρξε στη δική σας διαδρομή κάποιο συγκεκριμένο σημείο ή εμπειρία που σας έκανε να αντιληφθείτε ότι το τέλος της αγωνιστικής καριέρας δεν είναι απλώς μια μακρινή ιδέα, αλλά κάτι που απαιτεί έγκαιρη προετοιμασία;
Ζ.Σ.: Κατά την αποκατάσταση μου μετά το τελευταίο μου χειρουργείο, είχα αρκετό χρόνο στη διάθεση μου λόγω και των lockdown τότε. Λόγω του χρόνου αυτού λοιπόν είχα αρκετά πράγματα στο μυαλό μου και ιδέες γενικότερα για το μπάσκετ. Μια Κυριακή πρωί λοιπόν και ενώ βρισκόμουν έξω με φίλους, μου ήρθε η ιδέα, ας πούμε, ως επιφοίτηση. Ξαφνικά ήξερα τι θέλω να κάνω μετά το μπάσκετ και μέσα σε λίγη ώρα το είχα ήδη αποφασίσει.
SB: Υπάρχει σήμερα ουσιαστική θεσμική υποστήριξη για τη μετάβαση των αθλητών από την ολοκλήρωση της αθλητικής σταδιοδρομίας στον επαγγελματικό στίβο ή παραμένει κυρίως ατομική υπόθεση;
Ζ.Σ.: Όχι, δεν υπάρχει κάτι τέτοιο τουλάχιστον στον δικό μας χώρο και το δικό μας άθλημα. Δεν υπάρχει επαγγελματικός προσανατολισμός για τη μετά μπάσκετ εποχή με αποτέλεσμα αρκετοί επαγγελματίες παίχτες να μην γνωρίζουν νωρίτερα τι είναι αυτό με το οποίο θέλουν να ασχοληθούν ούτε να το έχουν προετοιμάσει.
SB: Από τη σημερινή σας θέση εκτός παρκέ και τις εμπειρίες που έχετε αποκομίσει, θεωρείτε ότι ο επαγγελματικός αθλητισμός διαχειρίζεται σωστά τη μετάβαση των αθλητών μετά την απόσυρση ή χάνει ανθρώπινο δυναμικό που θα μπορούσε να αξιοποιηθεί;
Ζ.Σ.: Σίγουρα θα μπορούσε να αξιοποιηθεί μεγαλύτερο ανθρώπινο δυναμικό μέσα από το χώρο. Αυτό όμως έχει να κάνει σε πρώτη φάση με την έλλειψη ενός μηχανισμού ο οποίος να μπορεί να βοηθήσει και να δει ποιοι αθλητές έχουν τα στοιχεία και θέλουν να παραμείνουν στον χώρο και με ποιο ρόλο. Στη συνέχεια με την σωστότερη και πιο έγκαιρη προετοιμασία των ανθρώπων αυτών για τα μετέπειτα πόστα τους.
SB: Έχετε ιδρύσει εδώ και αρκετά χρόνια την ADAPTED Services. Χωρίς να μπούμε σε προωθητική λογική, ποιο πραγματικό κενό της αγοράς θεωρείτε ότι ήρθε να καλύψει και πώς συνδέεται με τις δικές σας εμπειρίες ως αθλητής;
Ζ.Σ.: Όταν σπούδαζα στην Αμερική πήρα ένα μάθημα το οποίο έμελλε να γίνει από τα αγαπημένα μου και πιο ενδιαφέροντα, την επιχειρηματικότητα. Σε αυτό το μάθημα λοιπόν και στο σωστό επιχειρείν, ένας βασικός άξονας είναι η μοναδικότητα αλλά και το πώς ξεχωρίζεις και διαχωρίζεις τη θέση σου από τους υπόλοιπους στην αγορά. Εκεί λοιπόν μπαίνει και το επόμενο σκέλος της ερώτησης σου, οι εμπειρίες μου στον χώρο αυτό. Αυτό που δημιούργησα είναι μια ολιστική προσέγγιση και μια υπηρεσία βασισμένη στο τι έχει ανάγκη ο αθλητής και πώς θα ήθελα εγώ στην ηλικία των 15+ να έχω έναν άνθρωπο δίπλα μου να με συμβουλεύει, να με καθοδηγεί και να με προετοιμάζει για το μετά. Δίνω έμφαση στο mentoring και τη συμβουλευτική γιατί αυτό έχουν πραγματική ανάγκη τα παιδιά και λείπει στις σωστές ηλικίες.
SB: Με τη γνώση και την εμπειρία σας από το NCAA, πώς έχει αλλάξει το NIL το τοπίο για τους φοιτητές-αθλητές και ποιοι είναι, κατά τη γνώμη σας, οι βασικοί κίνδυνοι αλλά και οι πραγματικές ευκαιρίες για έναν Ευρωπαίο αθλητή;
Ζ.Σ.: Το NIL έχει αλλάξει ριζικά το κολλεγιακό μπάσκετ και πλέον δεν υπάρχει γυρισμός στις συνθήκες της δικής μου περιόδου ως φοιτητής για παράδειγμα. Τα πανεπιστήμια θέλουν πλέον πιο έτοιμους παίχτες γιατί αρκετά από αυτά έχουν τη δυνατότητα να πληρώνουν άρα έχουν αυτόματα μεγαλύτερες απαιτήσεις. Οι βασικοί κίνδυνοι είναι η ελλιπής ενημέρωση στον αθλητή της πραγματικής κατάστασης και των δεδομένων αλλά και οι λάθος προτεραιότητες που θα βάλει στην ηλικία των 17, 18, 19. Πρέπει να εξηγείς στον αθλητή και υποψήφιο φοιτητή ποια είναι τα σωστά βήματα σε πλάνο μίνιμουμ τετραετίας χωρίς να φουσκώνει το μυαλό από αριθμούς αλλά να κάνει μικρά βήματα προκειμένου να φτάσει στον στόχο. Συνολικά με απασχολεί το παιδί με το οποίο θα συνεργαστώ μαζί του να καταλαβαίνει ποιος είναι και πού βρίσκεται αλλά και να θέλει να πάει στην Αμερική για τους σωστούς λόγους. Ο Ευρωπαίος αθλητής ανάλογα με το αμερικανικό πρόγραμμα και τον προπονητή εκεί μπορεί να πάρει περισσότερες ευκαιρίες σήμερα ή/και να εκτιμηθεί καλύτερα προκειμένου να πάρει μια θέση στο ρόστερ της ομάδας εκεί.
SB: Η εμπειρία σας ως general manager στην ΚΑΕ Ηρακλής σας έδωσε μια διαφορετική ματιά στον επαγγελματικό αθλητισμό. Τι ήταν αυτό που σας εξέπληξε περισσότερο περνώντας από τα αποδυτήρια στη διοίκηση;
Ζ.Σ.: Ο λόγος που πήρα την απόφαση της ενασχόλησης αυτής ήταν λόγω της αγάπης μου προς την ομάδα και του δεσίματος μου με τον φίλαθλο κόσμο της. Αρκετά ήταν αυτά που με εξέπληξαν και ήταν διαφορετικά από αυτά που είχαν συμφωνηθεί. Καταρχήν, κανόνας μου ήταν πως περνώντας στη διοίκηση πλέον δεν θα βρίσκομαι απέναντι από τον παίχτη αλλά δίπλα του. Συνέχισα να θέλω σχέσεις ειλικρινείς χτισμένες με βάση την εμπιστοσύνη. Αυτές που χτίζονται μέσα στο παρκέ και στα αποδυτήρια είναι αυθεντικές και δυνατές. Πολλές σχέσεις όμως έκρυβαν σκοπιμότητα ή κάποιο όφελος και οι σχέσεις οι οποίες περιλαμβάνουν εμπορευματοποίηση αθλητών πολύ απλά δεν με βρίσκουν σύμφωνο. Το σημείο μηδέν ήταν όταν είδα πως συμπεριφορές και κουλτούρα τρίτων άρχισε να αλλοιώνει εμένα ως προσωπικότητα και άνθρωπο.
SB: Έχοντας δει τον χώρο τόσο από αγωνιστική όσο και από διοικητική και επιχειρηματική σκοπιά, γιατί πιστεύετε ότι στον ελληνικό αθλητισμό χάνονται συχνά παίκτες με προοπτική πριν φτάσουν στο επίπεδο που θα μπορούσαν;
Ζ.Σ.: Το νούμερο ένα είναι το περιβάλλον. Όλα ξεκινούν από εκεί, οι άνθρωποι που είναι γύρω από τον αθλητή, η οικογένεια και ο κύκλος. Οι συμβουλές και η overall στάση και προσέγγιση αυτών των ανθρώπων σε καθορίζουν ανάλογα με το πόσο το επιτρέπεις εσύ ως αθλητής. Επίσης έχει να κάνει με την κουλτούρα και την αθλητική παιδιά. Τέλος, έχει να κάνει με τη λήψη αποφάσεων και διαχείριση καταστάσεων και δύσκολων στιγμών.
SB: Από την εμπειρία σας στο NCAA, τι ήταν αυτό που σας έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση στον τρόπο οργάνωσης και λειτουργίας των ομάδων;
Ζ.Σ.: Η δομή, το ανθρώπινο δυναμικό και η σωστή οργάνωση αποτελούν αυτά που πάντα μου έκαναν θετική εντύπωση. Επίσης η σωστή λειτουργία σε ένα ομαδικό πλαίσιο, ο καταμερισμός ρόλος και ευθυνών και η ομαδικότητα μιας ομάδας ανθρώπων που λειτουργεί με βάση τον επαγγελματισμό είναι όλα συστατικά μεγάλων και επιτυχημένων προγραμμάτων.
SB: Ποιες δεξιότητες από τη ζωή του επαγγελματία αθλητή μεταφέρονται πραγματικά εκτός παρκέ και ποιες, κατά τη γνώμη σας, συχνά υπερεκτιμώνται όταν κάποιος επιχειρεί να χτίσει μια δεύτερη καριέρα;
Ζ.Σ.: Η πειθαρχία, η ομαδικότητα και η λήψη αποφάσεων σε καθεστώς πίεσης είναι νομίζω από τις βασικότερες δεξιότητες για μένα. Επίσης μέσα από τον αθλητισμό συχνά καλείσαι να διαχειριστείς κρίσεις. Σίγουρα είναι υπερεκτιμημένη η κρίση του πετυχημένου αθλητή για το ότι επειδή πέτυχε στο μπάσκετ θα πετύχει και σε μια επιχειρηματική κίνηση απλά και μόνο λόγω ονόματος. Μια κίνηση με την οποία δεν είχε πρότερη ενασχόληση, έχει μηδέν προϋπηρεσία και περαιτέρω εμπειρία
SB: Πιστεύετε ότι οι αθλητές σήμερα είναι πιο ώριμοι επαγγελματικά και οικονομικά σε σχέση με προηγούμενες γενιές ή βλέπετε να επαναλαμβάνονται τα ίδια λάθη, απλώς σε διαφορετικό περιβάλλον;
![](https://sportbiz.gr/wp-content/uploads/2026/01/stegno-image320x100.png")
Ζ.Σ.: Είναι εντελώς διαφορετικές οι εποχές. Θα έλεγα πως είναι γενικότερα πιο ώριμοι οι αθλητές σήμερα όμως επειδή υπάρχουν πολλά περισσότερα ερεθίσματα σήμερα αλλά και πειρασμοί, είναι εξίσου δύσκολο να μπορέσεις να τα καταφέρεις μετά.
SB: Κλείνοντας, αν έπρεπε να ξεχωρίσετε ένα βασικό πλεονέκτημα και ένα βασικό μειονέκτημα του ελληνικού μπάσκετ σήμερα, ποια θα ήταν αυτά;
Ζ.Σ.: Στα πλεονεκτήματα συγκαταλέγω το μπασκετικό IQ, την οξυδέρκεια και το φιλότιμο του Έλληνα παίχτη. Θεωρώ πως το μπάσκετ είναι το άθλημα μας και γίνεται προσπάθεια τα τελευταία χρόνια ανόδου και σωστής εμπορικότητας του αθλήματος με επενδύσεις και προοπτική. Στα μειονεκτήματα θεωρώ πώς υπάρχει έλλειψη υπομονής καθώς θέλουμε άμεσα αποτελέσματα και ει δυνατόν να παρακάμψουμε βήματα ή στάδια δουλειάς και προόδου προκειμένου να φτάσουμε γρήγορα στον τελικό στόχο. Επίσης θεωρώ πώς υπάρχει και μια έλλειψη μπασκετικής παιδείας, τι σημαίνει πραγματικά υγιής αθλητισμός ειδικότερα στις μικρές ηλικίες.
